«ТУҒАН ЖЕР»: ЖЕТІСУ ӨҢІРІНДЕГІ ЖЕРГІЛІКТІ РЕПАТРИАЦИЯНЫҢ КЕҢІСТІКТІК ЛОГИКАСЫ

Аңдатпа

Мақала Қазақстандағы қандастарды қоныстандырудың негізгі өңірлерінің бірі саналатын Жетісу облысындағы этникалық қазақтардың жергілікті репатриациясының кеңістіктік логикасын талдауға арналған. Репатриация мәселесіне қатысты зерттеулер саны айтарлықтай болғанымен, нақты қоныстану орнын таңдау және аумақтық орналасуға ықпал ететін факторлар жеткілікті деңгейде зерттелмеген. Зерттеудің негізгі назарында «өз жеріне» оралу идеясының күнделікті орнығу және интеграция тәжірибелерінде қалай жүзеге асатыны мәселесі қарастырылады.

Жартылай құрылымданған сұхбаттар, социологиялық деректер және нормативтік құжаттарды талдау негізінде Жетісу өңірінің тартымдылығы өзара байланысты төрт фактордың жиынтығымен айқындалатыны көрсетілді: тарихи-этномәдени, экономикалық, саяси-институционалдық және әлеуметтік. Өңір тарихи отанның символдық мәні бар кеңістігі ретінде қабылданады, табиғи-шаруашылық жағдайлары қандастарға таныс, мемлекеттік бағдарламалармен қолдау табады және туыстық байланыстар желісі жақсы дамыған. Зерттеу нәтижесінде Жетісу өңірі тарихи жадының, экономикалық үйлесімділіктің және әлеуметтік капиталдың ұштасуы арқасында, қандастардың күткен үміттері мен күнделікті бейімделу шындығы арасындағы қайшылықтардың сақталуына қарамастан, репатриацияның басым бағыттарының біріне айналғаны тұжырымдалды.